dinsdag 29 juli 2014

Brompton upgrade

Ander zadel (17 green) en nieuwe, betere vouwpedalen.

zondag 4 mei 2014

Mijn Ronde van Henegouwen

Rit nummer twee in het verlengd weekend van 1 mei. Vanuit Halle een platte cirkel in tegenwijzerzin.

Beginpunt langs het kanaal van Brussel naar Charleroi. Vroeger een kolenkanaal, nu een toeristische vaart.

De Forges de Clabecq, ooit de trots van de streek door de staalproductie, nu een vervallen en zwaar vervuild industrieterrein.

Het Hellend vlak van Ronquières in de verte. Ik passeerde hier ook al tijdens mijn eerste solo-fietsvakantie, maar het blijft toch wel een indrukwekkend bouwwerk.

De schuine ramp met scheepsbak. Straf toch dat dit kunstwerk pas in 1966 werd opgeleverd, toen de kolen- en staalnijverheid al bijna op zijn gat lag. Niet lang daarna nam koning Auto (of in dit geval: vrachtwagen) de taken definitief over.

Wat kan ik hiervan zeggen? Tandwieltje!!! Eentje dat ik niet rondgetrapt krijg...

Even doceren: het Hellend Vlak van Ronquières overbrugt een hoogteverschil van 68 meter, en heeft een lengte van 1.400m. Vóór de bouw van dit spel stond hier een sluizencomplex van 16 sluizen om het hoogteverschil te overbruggen. Een overzet kon tot 2 dagen duren. Met deze bakken amper 40 minuten!



Big wheels keep on turning...


Chateau-fort de Feluy. In privé-bezit. Net toen ik er langs reed, kwam de eigenaar even buiten zijn voetpad inspecteren. Daardoor kon ik een glimp van het binnenplein opvangen. Waaw...

De Abbaye de Villers-la-Ville.
Hiervan ken ik niet de geschiedenis, maar ik pauzeerde er voor de lunch. Er bestaan slechtere plaatsen.

Hoe zou het komen dat de treinen in België niet stipt kunnen rijden? Misschien is dit wel een belangrijke seinkamer (geweest!). Verval langs de spoorwegen.

Daarna richting Louvain-La-Neuve, de meest recent gestichte stad (1968). Het antwoord op de Vlaamse eis dat Leuven Vlaams moest zijn. Het ziet eruit als een steriel shoppincenter, en dat is het in feite ook. Spookstad ook. Aan de rand liggen wel wat woningen in sociaal verband, maar mooi kan je hiet niet noemen. Maar goed, ik heb het eens gezien.

Bij gebrek aan oude gebouwen: een nieuwe glaspartij, het Aula Magna. Hier ga je niet naar het theater, maar naar seminaries, colloquia, evenementen, bedrijfsfeesten, beurzen, en dan vergeet ik er nog een paar.

Vanuit LLN ging het over landelijke wegen naar de Leeuw van Waterloo, oftewel La Butte de Lion. Zoals je ziet, kreeg ik ook wel een paar kasseistroken voor de wielen geworpen. Voor zover ik weet, ben ik geen onderdelen verloren. Respect voor de mannen van Parijs-Roubaix. 

Dit is de Leeuwenbult. Op zich niet veel spectakel te beleven. Wel veel bezoekers! Maar errond was het één grote bouwwerf, dus ik heb moeten knippen om toch een ietwat mooie foto te maken. 

Tot slot nog door het Hallerbos. Hier waren mijn benen blij dat het gedaan was. 130km in totaal.


vrijdag 2 mei 2014

Bier edelsteen wedstrijd, oftewel Amstel Gold Race

Een familiebezoek aan de familie van mijn vrouw bracht een andere gelegenheid met zich mee: een fietsrit! Deze keer eens geen rit die ik zelf uitstippel, maar wel de laatste 70km van de Amstel Gold Race.

Ik was vroeger, toen ik nog in Limburg woonde, wel eens tot Maastricht gereden, maar verder dan de ringweg daar was ik nooit geweest. Wist ik veel dat net achter Maastricht een mooi heuvelachtig landschap zou liggen, waar ook nog eens een bekende wielerwedstrijd gereden werd.

Mijn vrouw gooide mij in Smeermaas uit de wagen. De naam Smeermaas doet mij altijd denken aan oude, vervuilende industrie die daar ooit moet gelegen hebben. Klinkt ook bijna als smeerpijp, ook iets waarbij ik mij vooral vuil en goor voorstel. Niets van dat alles echter: Smeermaas is een deelgemeente als 13 in een dozijn, met een saaie gewestweg in het midden. La Flandre profonde, quoi. 


Net achter Smeermaas kom je dadelijk in Nederland, en beginnen ook meteen de heuvels. 



Dat Nederland veel meer fiets-minded is dan België, zie je hieronder: een echte fietsostrade die naast de Ringweg loopt. Je moet er dan wel het geraas van de auto 's bij nemen, maar je kan je wel snel verplaatsen. 



Net achter Maastricht pikte ik in op route nummer 3 van de AMG. Dat het route 3 was, wist ik zelf helemaal niet, want ik had de gps-track van Routeyou gehaald. Maar het was meegenomen dat ik niet aan elk kruispunt de gps in het oog moest houden.



Af en toe bood zich een klimmetje aan. Niet dat ik wist waar al die bekende heuvels lagen hoor; het was telkens een verrassing als er een bord of een markering liet weten dat het even bergop zou gaan. 



De beklimmingen waren dan niet van het niveau van de Ventoux, naar Nederlandse normen was het toch een pittige prik. Net als ik vond dat het nu wel gedaan mocht zijn, was het ook gedaan! Mijn benen waren al niet zo fit van de ritten en looptoeren van de afgelopen weken, dus vond ik het niet erg dat slechts prikken waren.
Zo lag de Cauberg net achter Valkenswaard, en dat was mij niet bekend. Het was eigenlijk gewoon een rechte asfaltbaan van een paar honderd meter lang, en die dan een paar tientallen meters hoger eindigde. Wacht, ik zoek het even op:



Dus: een klim van 71m hoogteverschil over een lengte van 1,3km. De twee rode stukken zijn van het niveau van de Ventoux. Ik weet het wel: het verschil zit hem in de snelheid waarmee de echte jongens hier naar boven knallen. Maar dat is voor mij niet van belang; ik probeer ondertussen ook wel naar links en naar rechts te kijken wat er te zien is. In dit geval was er absoluut niets te zien...




Het landschap van de rit deed me bijwijlen denken aan Noord-Frankrijk, maar ook aan de Belgische Ardennen. De Nederlanders zorgden er in het verleden gelukkig voor dat je daar kan spreken van dorpskernen waar iedereen woont, en allemaal exclusief groen en landbouw daartussen. Kon dat ook maar in België!



Net toen ik mijn rondje achter de rug had, vond het weer het ook genoeg: donkere wolken trokken samen, en ik kreeg naast een fikse bui ook nog de wind van voren. En dan moest ik nog +/- 20km terugrijden. Dat laatste stuk deed pijn. 

En alle reguliere fietsers weten dat je op een fiets soms echt kapot kan zitten. Veel erger dan bij het joggen. Op zo 'n momenten moet je alle mentale kracht en tegelijk rust benutten om nog vooruit te raken. Als een verzopen kieken kwam ik bij de familie binnen. Gelukkig wachtte mij meteen het warme welkom van mijn vrouw, een hete douche en een stevige pastaschotel!

woensdag 30 april 2014

Kleine verandering

  
De zadelpen op de Libéria leek een beetje teveel op die van een stadsfiets. Ook de diameter was 26, terwijl het kader idealiter voor 25,4mm gemaakt was.




Dus een klein zoektochtje op Ebay, en voor ik het wist, kwam er een 3ttt fluted zadelpen vanuit de Rhône-vallei mijn richting uit.



Deze staat strakker, vind ik. 



Vind je ook niet?



En vermits er dit jaar toch geen verre fietsvakanties in zitten, mag het achterrekje er ook even af. Een heel ander zicht...



zondag 16 maart 2014

Broodnodig

Het wordt al bijna saai, maar weeral een zonnige zondag in maart. Fietsen... waar naartoe... geen zin in een "rondje"... het moet een doel zijn...

Ah! Ik bak al meer dan 10 jaar zelf brood, en daarvoor heb je bloem nodig. De makkelijkste weg is dan naar de Aveve gaan, en nog een zak in de auto leggen. 

Iets moeilijker, maar veel bevredigender is naar een echte mechanische windmolen rijden, en daar op steen gemalen bloem kopen!

Doel... check! Het wordt den Steenen Molen in Boechout. Daar was ik al lang niet meer geweest, ook omdat die alleen maar op zondagnamiddag open is. Zo vroeg op het jaar was er gelukkig bijna niemand.



De molen ligt een kleine 10km van onze deur verwijderd. De molenaars waren druk in de weer om een tandwiel te plaatsen. Een tandwiel van ietwat grotere afmetingen dan dat van een fiets...
 

Ik kocht 5kg tarwemeel en 1 kg roggemeel aan een prijs waar de Aveve 's van deze wereld niet aan kunnen tippen. En zonder toevoegingen allerhande! Dat maakt wel dat de bloem snel moet worden verbruikt, maar dat is geen probleem bij echte broodeters zoals wij.



Bijna thuisgekomen ging ik nog even gras plukken voor onze cavia 's. Altijd zalig om ze te horen fluiten als ik met dat plastiek zakje aan het kot kom. En eten dat ze dan doen, echte grasmachientjes.

Ik ging nog even van de zon genieten op het pleintje waar ik vroeger altijd met Dino kwam. Daar realiseerde ik mij dat mijn trouwe Cannondale deze maand 10 jaar oud geworden is. Ik vind niet dat je dat eraan ziet: hij rijdt zo strak als een strijkijzer op stoom, en voor het oog is het ook nog helemaal mooi. 



Op dit plein heb ik mooie jaren met Dino beleefd. Het leek wel eens saai en eentonig op dat moment, maar nu hij er niet meer is, kijk ik er toch met veel heimwee naar terug. Die hond was echt wel een dikke vriend.



Geen tennisbal meer verstopt in deze beukhaag. Vanaf het moment dat Dino in de buurt van het pleintje kwam, sprintte hij naar deze boom, kwispelstaartend en wachtend op de eerste worp. Hij wist het balletje perfect liggen, en het gebeurde dat hij al met bal in de mond klaarstond tegen dat ik eraan kwam.



Ach, ooit misschien nog eens...

zondag 9 maart 2014

Naar de stad van de Mattentaarten (95 km, tot. elev. 768m)

9 maart 2014. Weersvoorspelling 20 °C, zonnig. Dat is fietsweer!

Vandaag trek ik richting Vlaamse Ardennen, want een rondje in de provincie Antwerpen biedt geen echte hoogteverschillen. Niet dat de Vlaamse Ardennen dat wel doen, maar het is ook niet vlak te noemen. 

Vertrekplaats is Denderleeuw, en via de knooppunten gaat het naar Brakel en Geraardsbergen. En terug natuurlijk.


Welke rivier ligt er bij Denderleeuw? Niet moeilijk: de Dender! Hier nog rustig om half tien 's ochtends.



Nu weet ik hoe het komt dat een schaap naar pitta smaakt! 



De Buyzemolen in Herzele. Door de strakke wind draaide hij fors rond. Knap toch dat ze dat 600 jaar geleden al konden bouwen!



Eén of andere Oostvlaming met grootheidswaanzin bouwde in zijn tuin een maquette van de Leeuw van Waterloo. Toch eens wat anders dan een tuinkabouter, niet?



Het glooiende landschap bij Geraardsbergen.



De markt in Geraardsbergen, ook de start van de klim van de Muur, was gezellig druk. Gelukkig voor mij waren de zowat 50 vespa 's al naar boven vertrokken, zodat ik in stilte en in gezonde lucht kon genieten. De klim zelf is eigenlijk iets van niks, vind ik. Natuurlijk is het niet mijn doel om een toptijd neer te zetten; boven raken is voldoende. 
Het getuigt van armoede dat ze dat de OudenBERG noemen. Ik kan mij wel voorstellen dat een renner daar het verschil kan maken, maar het is en blijft een sprint op een heuvel. 



Zo liggen de kasseien erbij. Valt nog mee, en zeker met die superzachte Grand Bois banden. Er rammelde zelfs niets aan mijn fiets!



Hier dan het heilige der heiligen. De Kapel boven op de Muur.



De Libéria, de beste randonneur. Hij rijdt zelfs comfortabeler dan mijn Cannondale. Natuurlijk alle credits voor de banden, en het stalen kader dat veel meer meegeeft dan dat harde aluminium.



De laatste meters van de klim vanuit de kapel.



Hotel-restaurant 't Hemelrijck. Nu rustig, maar tijdens de ronde barst het daar uit zijn voegen.



Van de muur richting de Bosberg. Ook hier moet ge u niet te veel voorstellen: een rechte strook kasseien door een streepje bos. Maar goed, wie het kleine niet geert...



De start van de Bosberg.



Kunst in het veld onderweg.

Conclusie: glooiende landschappen, maar verder gewoon Vlaanderen: huisjes met overijverige bewoners die zelfs op zondag hun oprit afspuiten met de hogedruk, auto 's wassen (misschien meer nog dan zichzelf), en boeren. De boer heeft nooit verlof, ook niet op zondag. Dat komt omdat wij allemaal onze dagelijkse kilo 's vlees moeten hebben.