Een crossover project

Half Vlaanderen loopt tegenwoordig rond met een smartphone. Ik ga hier geen polemiek starten over de meerwaarde die zo 'n toestel heeft voor sommigen, maar toch. Ongelooflijk nuttig toch dat je nu - hijgend en puffend boven op een berg - op internet kan opzoeken wat "respiratoire insufficiëntie" betekent?! Om maar te zwijgen van al die apps, waarbij je kan zien waar er nog hoeveel parkeerplaatsen vrij zijn. Of waarmee je een man kan "scannen" om te beoordelen of hij wel bij je past. Geweldig allemaal.

Ik zou een smartphone ondermeer gebruiken als gps op de fiets. Of om op de hoogte te blijven van mogelijke rampspoed op mijn werkplek. En zo kan ik nog wel een aantal nuttige toepassingen bedenken.

Maar ... mijn werkgever is van mening dat ik dat niet nodig heb. Vindt dat - in tegenstelling tot de privé, waar ze tegenwoordig smijten met dergelijke prullaria - gemeentepersoneel geen externe materiële motivatie behoeft. Vindt dat onze loyaliteit en werklust maar spontaan moet komen voor dat hoge maandsalaris dat we krijgen. Vindt dat het contrast tussen those who have and those who have not behouden moet blijven. Want "de top" laat op elke vergadering toch ostentatief blijken dat zij er wel één hebben. Een paar jaar geleden wist je pas dat iemand een gsm droeg als hij afging in zijn broek/handtas. Nu liggen de 'kaarten' meteen op tafel, for everyone to see. Mijn internet-toegang werd zelfs contractueel uitgezet. Vroeger konden we nog eens 'wappen', weet je nog, lang geleden?

Ik wil hiermee eigenlijk gewoon motiveren waarom ik mij, decadent wijf, een fiets-gps heb moeten aanschaffen. Alé moeten... We moeten mee met de tijd hé. En geef toe, het is toch een goede aanvulling (geen vervanging) van de gewone wegenkaart. Nooit meer sukkelen in een grote stad, maar nu gewoon recht op het doel af.

Maar in een fietstas zal die gladde touchscreen toch vlug verhakkeld geraken. Dus schakelde ik de hulp van mijn echtgenote in, die zich hobbygewijs graag achter haar naaimachine zet. 

Het resultaat van een eenzame avond is een multifunctionele tas voor zowel mijn telefoonbak als voor de gps! En dit in modieus fluo-geel. Geef toe, dat had Apple niet kunnen bedenken hé? Moet ook niet, want zij hebben een echte multifunctional.

Prachtig toch, hoe mijn vrouw mij steunt in mijn fietsavontuur. Zo is ze altijd bij mij als ik wegkwijn van eenzaamheid op een verlaten landweg in Noord-Frankrijk. "Zelf gezocht!", hoor ik haar nu onverbiddelijk denken...

Van snelle tourer naar struise trekker.

Met nog anderhalve maand vóór mijn fietsvakantie - voor wie het wil weten: van Antwerpen naar Alpe d' Huez - was het een mooie gelegenheid om mijn dagelijks werkpaard klaar te stomen voor wat hopelijk een fantastische trip zal worden. 

Die gelegenheid bood zich aan onder de vorm van een aantal onderdelen die ik besteld had, en die waren binnengedruppeld: een SLX-cassette achter, een KMC-ketting en een nieuwe rubber kous voor de Headshok-vering. Een beetje leerstof voor de liefhebber: Cannondale heeft al jaren een leuk systeem van voorvering, waarbij de demper in de balhoofdbuis is ingewerkt. Dit geeft een efficiënt en toch esthetisch verantwoord zicht. Ook is dit systeem lichter dan de traditionele voorvering.

De harmonikale kous heeft de neiging te scheuren na een paar jaren. De "gewone" leveranciers konden niet aan de kortere, originele kous raken, maar 88aid.com (geen idee? zoek het eens op!) wist er nog één op de kop te tikken. Mijn geluk weeral, want de grotere kous stond er toch niet mooi op.  

Lange kous.

Ook de snelle banden van Grand Bois moesten worden gewisseld. Fijne banden, en ze zoemden zalig als ze op snelheid waren, maar na vier keer lek op een paar maanden moet ik toch besluiten dat ofwel de banden niet geschikt zijn om in het betonnen België te rijden, ofwel dat de fietspaden bezaaid liggen met glas en andere rommel. Ik neig naar het tweede... Hierbij dus een warme oproep aan minister Crevits om onze fietspaden eens te vegen. En ook bij deze een warme oproep aan onze medemens de nestbevuiler om zijn rommel niet zomaar langs het autoraam naar buiten te gooien!!

Hier prijkt hij nog in 'light' uitvoering.

Andere kant.

Deze zaken moeten op de juiste plaats gemonteerd worden.

De brede banden heb ik nog in de garage liggen van de vorige fietsvakantie. Continental Travel Contact 37-622. Genoeg om mij en mijn bagage te dragen. 

Korte kous

Iiieeee, wat is ie naakt!!

Headshok

Headshok naakt.

Nieuw als een lentebloem. En langer houdbaar!

Tip top aandrijving.

Waarom juwelen dragen met zo 'n mooie ring?

BAM!!! Hier staat opeens een ruige vakantiefiets!!!

Andere kant.

Met dikke sloefen voor de rustige onverharde paden.

Sexy kort kousje. 

Ogen op de rug...

Jammer dat het nu nog anderhalve maand wachten is! Wij staan al te trappe(le)n!!!

Tour d' amis: episode 1

Fietsen is leuk. Maar ik heb er toch altijd graag een doel bij. Zomaar een rondje is toch maar niks. 

Vandaar dat ik het plan heb opgevat om een "Tour d' amis" te doen: mensen die zich vrienden of vriendinnen noemen per fiets gaan opzoeken. Zonder voorafgaande verwittiging. Ah ja, want als ze dan niet thuis zouden zijn, dan zou ik ook niet gaan fietsen! Dus de kans bestaat dat ik voor een gesloten deur kom te staan. 

Niet erg, want dan heb ik tenminste mijn kilometers afgemaald. Toch een perfecte combinatie, niet?

Alhoewel de lente op zich laat wachten, besluit ik op paasmaandag (5 °C, strakke noordoostenwind maar zonnig) toch maar de eerste visite te proberen. Laat mij deze vriend Walter noemen. Ik heb Walter ondertussen bijna twee jaar niet meer gezien. Vroeger zag ik hem minstens eenmaal per maand, en hadden we altijd goede babbels. Hij is als een vaderfiguur voor mij, want hij heeft altijd wijze raad voor elk probleem. Het hoeft zelfs geen probleem te zijn!

Hij woont in Berendrecht. Dat is ten noorden van de Antwerpse haven, bijna tegen de Nederlandse grens.

Via het knooppuntennetwerk, de uitvinding van de eeuw, stippel ik de heenroute uit door het havengebied. De terugweg doe ik via de bewoonde wereld van Hoevenen, Kapellen, Ekeren en dan terug in Antwerpen.

Ingepakt voor zon en wind!

De uitverkoren fiets is vandaag mijn Franse randonneur. Die is ideaal voor de lange rechte stukken in de haven. Blijkbaar liggen de meeste bedrijven stil door het paasweekend, want ik heb de weg voor mij alleen (en een paar andere zotte fietsers die zich met dit weer toch buiten wagen).

Nietig fietsje tegenover grote mast.

Een klein beetje beroepsmisvorming mag wel, en daarom bekijk ik de affiche die aan een bedrijfspoort hangt. 

Tussen de bedrijven word ik getrakteerd op allerlei geurtjes, lekkere en net iets minder lekkere. Het aroma van een waterzuiveringsinstallatie is niet erg fijn. De chemische geur van fenolen ook niet. Op een gegeven moment ruik ik wel de geur van gekookte pasta. Zou daar ergens een refter zijn geur naar buiten blazen?? Ik zou het toch niet vertrouwen...

Oud en nieuw samen: de Eenhoornmolen eenzaam tussen de chemische bedrijven.

Road interrupted (geen nood, gewoon 5 minuten geduld hebben).

Doel 1 tot 4 in zicht!

Is dit een haven of een kleuterspeeltuin?? Als er hier eentje ontploft... dan ben ik de pijplijn uit!

Niet nader genoemde chemiereus.

Ik heb geluk: Walter is thuis! We hebben een gezellige babbel die natuurlijk veel langer duurt dan ik gepland had, maar ik mag mij na 2 jaar niet door één of andere planning laten tegenhouden. Vriendschap is meer waard dan een fietsrit.

De terugrit verloopt zoals gepland. De knooppunten hebben hun werk weer uitstekend gedaan! De randonneur ook: hij mag er 77 km bij tellen!

Wat tijdens de lange winteravonden?

In de winter duren de donkere avonden lang. Zeker langer dan in de zomer. Een rondje gaan fietsen is er dus niet bij. Maar het is wel de periode waarin je al plannen kan smeden voor de zomer. En een periode waarin je de hele verzameling fietsen al in orde kan zetten voor het moment dat de zon doorbreekt. Want dan wil je weg natuurlijk, en niet in een vochtige kelder of garage de handen vuil maken.

Eén van de fietsen waarmee ik voor 2013 grote plannen heb, is mijn ruige randonneur, waarmee ik verleden jaar al de puist van de Provence besteeg. Hij voldeed al voor een groot deel aan mijn verwachtingen, maar de ambitie is dat het altijd beter kan.

Zo kwam er een 'vintage' (argh, ik haat dat woord, maar tegelijk geeft het wel best aan dat een bepaald stuk echt uit de oude doos komt) stuurtas van TA Spécialités op, vastgehouden door een décaleur van Vélo Orange. Ik moest wel een beetje improviseren om hem te bevestigen, maar dat maakt het soms plezant.

Toen ik in 2012 de Ventoux naar beneden suisde, voelde ik bijna paniek, omdat die dunne remmen die er origineel op stonden mij niet helemaal tot stilstand konden brengen. Die wou ik dus zeker vervangen door iets forsere exemplaren. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan, want de 'reach' van de remmen, de afstand tussen het bevestigingspunt op het kader en het remblokje is ongeveer 100 mm, en dat is dus echt laaaang. Het hele internet afgeschuimd, maar zo lange remmen waren schijnbaar niet in omloop.



Gelukkig worden er wel eens oldtimerbeurzen gehouden, en staan daar exposanten die wel eens speciale onderdelen meenemen. Bij het tweede kraampje was het al bingo! Van een vriendelijke Nederlander kon ik daar een setje Altenburger remmen op de kop tikken. Nog nooit van gehoord, maar ze hadden wel de juiste lengte. Het monteren ervan zorgde weer voor een hele verbouwing, want de voordrager moest op een andere manier worden bevestigd, weer een extra gat in het spatbord, nieuwe remkabels en gaines,.... en vooral vele uren prullen, en soms wel eens vloeken. Uiteindelijk kreeg ik ze toch gemonteerd, en ze remmen stukken beter! Oef.

 

 

 

Ook de aandrijving kreeg de nodige upgrades. Ik kocht via Ebay een crankstel van TA Spécialités van een vriendelijke Fransman. Dit crankstel vind je terug op de echte franse topfietsen zoals Alex Singer, Routens, enz. Ik vond het al jarenlang prachtig, en waarom zou ik mij dan moeten laten tegenhouden? Een beetje kuisen, en dit is het resultaat:

 

 

 

En de tandjes zijn geschikt voor alle terrein!

 

De achterderailleur die er totnogtoe op stond, kwam van een oude Oxford, en voldeed eigenlijk wel. Maar een nieuwe Sunrace derailleur, gekocht voor amper 9 euro, zorgde voor een mooie retrofit.

 

 

Tenslotte monteerde ik het randonneurstuur dat ik op mijn eerder gebouwde randonneur had staan. Weliswaar in staal ipv alu, maar mooier van vorm, en ook correcter naar de leeftijd van de fiets.

 







 



Den deze staat nu in volle glorie te trappe(le)n tot hij bestegen wordt!

 

 

Uno Colnago falso

Een collega van het werk - laat mij hem voor het gemak Roald noemen - had zich waarschijnlijk op een onbewaakt moment laten overhalen om als begeleider mee te gaan naar de Galibier in het kader van zo 'n massa-evenement, waarbij op één dag duizenden wielertoeristen het nodig achten om voornoemde berg fietsgewijs te bedwingen. Ik meen dat het 'Climbing for life' heet. Dat is een goed doel, heb ik mij laten vertellen. En als mens moeten we naar het goede streven, vind ik. Jammer genoeg vinden vele anderen van niet. Dit geheel terzijde.

Zo vernam ik van hogervermelde collega dat er ook een aantal valserikken tussen waren die met een camionette naar boven reden, hun fiets uit de laadbak haalden, en dan trots en zonder een druppel zweet gingen poseren aan dat bruine bord op 2.645 meter hoog. Dat is niet echt naar het goede, dan wel naar een goede foto streven... Maar goed, ook dat heeft eigenlijk niks met de kern van de zaak te maken.

Onze Roald kreeg niettemin de smaak van de heroïek te pakken, en nam zich voor ook eens een gooi te doen naar de eeuwige roem die er aan de Galibier vastkleeft! En dat gesteund door de 3.500 overige levensklimmers aan het einde van de zomervakantie.

Daarvoor moet hij eerst een drietal ingrijpende maatregelen doorvoeren: zijn jarenlange opbouw van teer- en nicotine in de longen moet worden afgebouwd, er zouden een paar kilootjes af moeten, en er zullen vele kilometers moeten worden afgemaald alvorens hij kampfbereit zal zijn.
Een goede aanzet is al gegeven, want hij heeft vanaf ongeveer.... nu!... zijn vaste kompaan na elke maaltijd, na het werk, tijdens het werk, na de s*x (tijdens?), bij het opstaan, voor het slapengaan enz... al terzijde gelegd. Spoedig genoeg zal hij opmerken dat hij meer lucht zal kunnen vangen met longen die niet volgepropt zitten met CO. Die vervelende kuch vanaf 's morgens zal ook wegvallen. Dus initieel heeft stoppen met roken wel zijn positieve kanten.

Probleem: ex-rokers hebben de neiging om al eens in de breedte uit te zetten...
Uitdaging nummer twee wordt dus extra lastig. De vaste hamburgertrek op donderdag zal ook een andere chauffeur moeten zoeken. Het zal een beetje minder, en een beetje magerder moeten. Niet makkelijk, daarover kan ik zelf meespreken.

 

De derde "challenge" (tegenwoordig voor alles een Engelse term hé) is gaan fietsen. Dat klinkt makkelijk... Maar België beschikt niet over een zuidfrans klimaat. Het durft hier wel eens regenen, en wekenlang somber en donker zijn. En niet alle streken lenen zich evengoed tot een aangename toer. Gelukkig ligt Zwijndrecht tegen/in het Waasland, een regio met nogal wat geboerte. En geboerte betekent akkers en boerenwegen. Op boerenwegen zit meestal niet veel verkeer. Dus daar kan Roald wel zijn kilometerkes afhaspelen. Voor het betere klimwerk zal hij zich toch wat verder moeten verplaatsen, want het Woasland is zo plat als een pannenkoek!
Ik heb wijze mensen wel eens horen beweren dat je best een 1.500 bergkilometers in de benen hebt om een beklimming als die van de Galibier tot een goed einde te brengen. Roald mag dus niet al te veel weekends overslaan wegens tuinfeest, bbq of communieplechtigheid...

 

Dergelijke uitdaging doe je best met een racefiets. Maar die heeft Roald niet... maar wel een schoonvader!
Roald heeft het geluk een actieve schoonpapa te hebben, die in zijn kelder nog een stalen ros op rust had staan.

En het is pas op dit punt dat ik op de proppen kom: ik mag die oude racefiets voor Roald in orde zetten.
We merkten al meteen dat deze fiets totaal ongeschikt zou zijn om de Galibier te overwinnen: een 42-52 crankstel vooraan, en een 18-13 cassette achteraan. Maar om kilometers te malen op de Waaslandse pannenkoek kan hij wel zijn mannetje staan.

En op het eerste zicht is de oude racer nog niet van de minste: een Colnago in een kleurtje die eerder aan een Bianchi doet denken.
Op het tweede zicht, en na opzoekingen op het wereldwijde web blijkt dat het om een replica gaat: de decals zijn op het frame gekleefd in plaats van gespoten. Ook het typische klavertje dat je op verscheidene plaatsen op het frame vindt, is hier onvindbaar. De speciale groene kleur is ook niet typisch voor Colnago.

Maar!
Het is niet zomaar een rommelfiets. Het frame heeft mooi uitgewerkte lugs, en de dropouts zijn van Campagnolo. Buizen zijn Reynolds 531. De onderdelen zijn een mix van Shimano Dura-Ace en Campagnolo Record. Mavic Velgen. Topmateriaal uit de jaren 70. En aan de slijtage te zien, heeft dit kereltje maar een paar honder kilometers gelopen. Grappig toch hoeveel mensen een fiets kopen om er vervolgens gewoon niet mee te rijden...


De fiets moet in de buurt van een friteuse gestaan hebben, want hij was egaal bedekt met een laagje vet. Dat is natuurlijk niet slecht voor de bewaring, want er is geen spatje roest te bekennen. Alle lagers zitten wel vast. En de vork die vast behoort te staan, zit los.

 

In elk geval, na een weekend opkuisen, demonteren, smeren en opnieuw monteren, mag het resultaat er wel zijn!

 

Na een proefritje kan ik voor mijzelf gerust besluiten: hij is te groot voor mij. Alé eerder: ik ben te klein voor de fiets... Veel plezier ermee Roald!

 

 

Doet de concurrentie verbleken: Condor MO 93.

In de garage staan gemiddeld 13 fietsen. De meesten staan, letterlijk.

Nu ik al een aantal jaren met de hobby bezig ben, ondervind ik dat sommige fietsen dan wel mooi kunnen zijn, maar als je er niet mee rijdt, dan staan ze daar inderdaad maar. De chrome Raleigh was daar een goed voorbeeld van: schitterende fiets, maar ik kwam er liever niet mee op straat, omdat hij gewoon te opzichtig was. Als je met een fiets de aandacht van een fietsenkenner of -liefhebber kan trekken, dan is het goed. Maar als je iedereen het hoofd doet draaien, dan gaat het er voor mij over.
Ik vind een Porsche Panamera bijvoorbeeld een beestig knappe wagen, maar ik zie er mij zelf nooit mee rondrijden. Zelfs niet als ik er het geld voor zou hebben. Ieder heeft zo zijn ding. Te opzichtig is niet mijn ding.

Het belangrijkste criterium voor een fiets is dat hij goed moet rijden. Goed rijden betekent in mijn geval snel, sportief en vlot.
Een Raleigh Roadster voldoet daar helemaal niet aan: dat is een fiets voor stijfdeftige heren die geen druppel zweet willen laten tijdens hun trip naar de bakker. Ik wil op een fiets zwoegen, het zweet voelen parelen en lange afstanden kunnen rijden.
Ik lig graag voorover op een stuur dat maximaal even hoog als het zadel staat. Als het hoger staat, dan is het voor mij een opafiets.

Er moest dus wat gebeuren.

Op een week tijd heb ik de Raleigh-afdeling een zware slag toegebracht: de Raleigh All Chrome, de Raleigh Sports en de getunede Raleigh Twenty gingen naar een andere eigenaar. Met deze fietsen heb ik de afgelopen jaren samen misschien 10 keer gereden. En elke keer als ik ermee reed, vloekte ik over hoe deze fietsen niet vooruit leken te komen. Eens dat gevoel in de botten zat, was ik de volgende keer al minder geneigd om er opnieuw op te springen.
Een bijkomend voordeel van deze transacties is dat er ruimte vrij kwam in de garage. Ruimte op financieel, maar ook op ruimtelijk vlak. Met andere woorden: de garage leek leeg te staan.

Een kleine SWOT-analyse leerde mij dat er zich nu nieuwe mogelijkheden konden aanbieden. Een fiets waar ik altijd wel bewonderend naar opgekeken heb, maar waarvan ik nooit ernstig gedacht had dat ik hem ooit zou bezitten. De Condor MO 93 Militärvelo.

In elk geval vond ik deze fiets al jarenlang gewoon beestachtig mooi. Dit was de ultieme fiets par excellence. Maar... onbereikbaar. Je kan hem bijna uitsluitend in Zwitserland zelf vinden. En de prijs die je daar dan voor betaalt, doet je duizelen alsof je net van een Zwitserse berg gerold bent. Ik was met andere woorden 'geprikkeld'. En prikkels doen soms wat met een mens.

Tijdens mijn geregelde internet-rondgangen kwam ik er af en toe wel eens eentje tegen, vooral dan op Zwitserse zoekertjessites. Ik bekeek dan eerst de foto 's, daarna de prijs, en klikte de advertentie dan lachend weg. Als er dan al een betaalbaar exemplaar tussen zat, tja, dan staat die fiets daar in Zwitserland. En ik hier. Je gaat toch geen fiets van zowat 20 jaar oud kopen, in Zwitserland, zonder hem gezien te hebben?

Ik liet eens een foto van de Condor aan mijn vrouw zien. Je weet wel, een lijntje uitwerpen. En ze vond het wel een knappe fiets. Ondanks het feit dat hij volledig legergroen is, en het in feite een mountainbike in kwadraat is. Ondanks het feit dat mijn vrouw helemaal niet van militaria houdt, en ook niet van mountainbikes.

Wat later (maar niet zo heel veel. Mijn ongeduld hé) vond ik een interessant exemplaar op een Zwitserse zoekertjessite, en voor één keer was de prijs ook interessant. De aanbieder was een particulier. Dat maakt qua prijszetting wel een verschil; de professionele handelaars willen precies een volledig maandloon halen uit de verkoop van één fiets.

Ik stuurde eens een mail naar de verkoper, want dat kost nog geen geld. En de verkoper was een zeer vriendelijke man, die zelf met deze fiets in het fietsregiment gereden bleek te hebben.

Ik zag op de foto 's dat het voorwiel niet meer origineel was, en dat er een shimano naafdynamo werd gemonteerd. De originele naafdynamo, die met een  snaar werd aangedreven, was namelijk een zwak punt van de fiets. Hij was dan ook zoals verwacht defect, en de verkoper - laat mij hem voor het gemak Daniel noemen - had dan meteen het hele voorwiel vervangen. Jammer natuurlijk, want zo was de fiets niet meer origineel, en zou de waarde ervan ook meteen dalen.

Ik vroeg Daniel of hij toevallig het voorwiel nog in zijn bezit had, en raad eens? Hij had het nog, en het was dan ook nog in heel goede staat! Dat maakte de fiets natuurlijk super-interessant...

Ik wierp weer eens een lijntje in de richting van mijn vrouw:

"We zullen een uitstap naar Zwitserland moeten maken, want ik moet daar een Zwitserse legerfiets gaan afhalen...".

Tot mijn grote verbazing stemde ze meteen toe. Tja, zoiets moet je natuurlijk niet tegen mij zeggen hé...

Per mail maakte ik de verkoop met Daniel rond. Hij was ermee akkoord dat ik enkel het originele voorwiel zou nemen. Zonder dynamo weliswaar. En hij deed nog een beetje van de prijs af. Mooi zo!

Ik maakte een voorschot over via e-banking, maar dat verliep niet zonder slag of stoot. Ik gaf de betalingsopdracht in, maar daarna was er van de verrichting geen spoor meer terug te vinden. Toen ik dan maar opnieuw probeerde, verwittigde het pakket me gelukkig dat er al een identieke verrichting geregistreerd stond. Dan maar naar de bank bellen...

De telefonist (een vriendelijke, gelukkig) wist mij te vertellen dat de verrichting wel geregistreerd stond, maar dat hij eerst nog "gescreend" moest worden alvorens hij zou worden vrijgegeven. Blijkbaar is er toch iets met Zwitserland en banken?! Zou daar misschien soms geld naartoe gesluisd worden? In elk geval was het de dag erna in orde, en meldde Daniel na ontvangst dat hij de advertentie verwijderd had.

We spraken af dat ik de fiets zou komen ophalen in het Allerheiligenverlof.

Ik ging meteen zoeken achter een hotel. Alé, eigenlijk een paar hotels, want als je dan toch in Zwitserland bent, kan je er maar beter van genieten hé. Een betaalbaar hotel vinden is wel geen sinecure gebleken: ik vrees dat de Zwitsers dubbel zoveel verdienen dan ons Belgen, want het minste hotel kostte al meteen meer dan 200 euro per nacht. Uiteindelijk vond ik er eentje op nog geen 3 km van het huis van Daniel. Een meevaller.

Waar Daniel woonde, was het landschap niet echt inspirerend. Ik zocht nog een hotel voor een tweede overnachting, maar dan meer richting hooggebergte. Aan het Thuner meer vond ik nog een overnachtingsplaats. Vlakbij liggen een aantal pieken van rond de 4.000 meter.

Er mankeerden op het eerste zicht dus twee dingen aan de fiets: de naafdynamo en de spanriem die normaal gezien op de voordrager hangt. Een nieuwe internet-zoektocht bood zich aan...

Spanriem...

... en naafdynamo.

Per toeval (of weer niet?) kwam ik terecht op de site van een Nederlander die al een jaar of 10 in Zwitserland woont. Hij handelde in legerfietsen en bijhorende onderdelen. Hij antwoordde meteen op mijn vraag naar de naafdynamo en de spanriem. Maar het jammere was dat hij op het moment dat ik in Zwitserland zou zijn, in het buitenland was. Zo liep ik de gelegenheid mis om zijn ongetwijfeld fijne verzameling te kunnen zien. Ik sprak met hem af dat ik eerst de fiets zou gaan halen, en dan met hem contact zou opnemen voor de ontbrekende delen.

De naafdynamo kwam ik echter tegen op ebay. Zelfs een ongebruikt exemplaar met de kabel er nog bij. Ik deed een schappelijk bod, en kwam er nog als winnaar uit ook. So far so good. Met groeten uit Berlijn.

Nu de spanriem nog. Die zag ik ook ergens op een zoekertjessite, maar ik vond hem nogal duur, dus besloot ik nog even te wachten. En wachten wordt soms beloond, want een paar dagen voor we afreisden, stuurde Daniel nog een paar foto 's van de fiets door. En natuurlijk hing daar de spanriem gewoon op! Het originele wiel had hij al gemonteerd, en de fiets was vertrekkensklaar.

Voila, nu was het gewoon afwachten...

En ineens zaten we in de auto richting Biel! Een kleine 700 km. We hadden rond 17u bij Daniel afgesproken, maar rond half vier waren we al terplaatse. Dus checkten we eerst in in het hotel, dat er proper en goed uitzag.

Om iets na vijven stonden we bij Daniel. Dat was bij nader inzien een fitte veertiger, en afgaande op de smaak van mijn vrouw nog een goed uitziende veertiger ook nog. Hij was eigenlijk even nerveus als ik, en babbelde de ongemakkelijke stiltes vlot dicht. Hij had dus inderdaad nog zijn legerdienst gedaan met de fiets, die bij benadering toch maar een goeie 2.500 km gereden had. De Condor zag er inderdaad bijna fonkelnieuw uit. Enkel een paar schrammen. Als dat niet zou zijn, dan zou ik al bijna denken dat de fiets was overgespoten.

Daniel liet mij alle vakjes en prulletjes zien, terwijl ik natuurlijk stond te trappelen om een proefrit te maken. Ik hield mij in. Daniel vertelde nog dat er veel geïnteresseerden op de advertentie waren afgekomen, maar dat hij echt wou dat de fiets bij een liefhebber terecht zou komen. En dat is het geval. Dat de fiets een marktprijs heeft die een pak hoger ligt, is voor mij natuurlijk een reden om hem te kopen, maar ik wil er natuurlijk vooral mee rijden. En als hij ooit zou moeten vertrekken, dan weet ik tenminste dat ik er mijn broek niet aan scheur... Tenzij aan het lederen zadel...

De proefrit bevestigde alleen maar mijn vermoedens: dit was een stukje vakmanschap! De fiets gaf geen krimp bij al mijn handelingen. De Magura-remmen waren nog krachtiger dan die op mijn Cannondale, en de versnellingen schakelden zoals het hoort. De binnenkanten van mijn dijen raakten de frametas, maar niet zodanig dat het irriteert. Ik voelde het gewicht van de fiets natuurlijk, maar door de sportieve houding kreeg ik niet het gevoel dat ik geen snelheid kon halen.

Daniel schoof mij een piekfijn opgestelde overeenkomst onder de neus. Zal ook wel een Zwitserse gewoonte zijn, vermoed ik. Maar ik tekende ze met veel plezier.

Hier met bepakking.

En hier zonder. Maar nog steeds pakkend!

Ik zwierde de fiets in de auto, en kort daarop reed er een contente Belg over de Zwitserse wegen.

Wat we de tweede vakantiedag uitvoerden, is none of your bussines, maar de derde en laatste dag bezochten we nog de Army Liq Shop in Thun. Er zijn er sinds 2011 maar 3 meer over in Zwitserland, vanwege de verminderde aanvoer vanuit het leger. Aan de winkel te zien zal het binnenkort helemaal gedaan zijn met stockverkoop.

Niettemin kocht ik een paar tassen, een waterdichte zak voor een slaapzak, een aktetas, twee drinkbussen, een fietsketting en nog wat kleine prullen voor het luttele bedrag van 30 euro.

Nu ik de fiets thuis eens goed bekeken heb, kan ik niet anders dan besluiten dat ik een goede koop gedaan heb: zo goed als nieuw. De paar mensen die hem al gezien hebben, menen allemaal dat het een nieuwe fiets is. Zoveel beter hé...

Het enige kleine mankementje dat eraan scheelt, is dat het afdekkapje van de versnellingshendel afgebroken is. Dat doet niks af aan de werking van de versnellingen, maar de purist in mij vindt toch dat dat moet worden hersteld. Ik ben al op zoek...